به گزارش خبرگزاری حوزه از کرمان، حجتالاسلام نظری استاد حوزه روز گذشته در جلسه تبیینی بعد از محفل جزء خوانی قران در گلزار شهدای کرمان، با اشاره به ویژگیهای اخلاقی و معنوی همسر رهبر معظم انقلاب، اظهار داشت: در کتاب خون دلی که لعل شد، حضرت آیتالله خامنهای بخشی از خاطرات خود را درباره خلق نیکو و رفتار سرشار از آرامش همسرشان بیان کردهاند، از جمله آنکه ایشان بانویی مؤمن، صبور و برخوردار از روحیهای قوی بودند.
حجتالاسلام نظری افزود: طبق نقل رهبر معظم انقلاب، همسر ایشان حتی در روزهایی که منزل مورد یورش مأموران رژیم طاغوت قرار میگرفت یا در هنگام دستگیری و بازداشتهای پیاپی ایشان، هرگز ترس یا ضعف و افسردگی در رفتار خود نشان ندادند و با روحیهای استوار به ملاقاتهای زندان میرفتند تا با اعتماد و اطمینان، دل رهبر معظم انقلاب را آرام کنند.
وی با اشاره به بیان آیتالله العطمی امام خامنهای در اثر یادشده، ادامه داد: رهبر شهیدمان تأکید کردند که، «همسرم هیچگاه در دوران زندان، خبر ناراحتکنندهای برایم نیاورد و حتی خبر بیماری فرزندان یا مسائل ناخوشایند خانواده را پنهان میکرد تا من در آرامش باشم».
استاد حوزه تصریح کرد: این بانوی مؤمن با صبر فراوان و روحیه سادهزیستی در دوران پیش و پس از انقلاب، نقش مهمی در دوری خانواده از تجملات داشت و این رفتار را تا پایان عمر حفظ کردند.
وی از قول نزدیکان خانواده رهبر معظم انقلاب ادامه داد: محارم ایشان نقل کردهاند که همسر رهبر شهیدمان، از سالهای دور به اطرافیان میگفت دعا کنید من شهید شوم و سرانجام نیز پس از چند سال کسالت، به آرزوی خود یعنی شهادت رسیدند.
حجتالاسلام نظری با اشاره به ویژگیهای برجسته شخصیتی رهبر مظعم انقلاب، خاطرنشان کرد: به یقین، خداوند آیتالله العظمی خامنهای را برای مأموریتهای بزرگ در مسیر هدایت ملت تربیت کرده بودند.
وی تصریح کرد: در ماجرای سیل ایرانشهر، حضرت آیتالله خامنهای امام شهر شدند، کمکهای مردمی را سامان دادند و شبها تا نیمهشب در چادرهای مردم حضور مییافتند تا امکانات بهدرستی توزیع شود، حتی زمانی که بستهای از مواد غذایی برای خودشان باقی مانده بود، آن را نیز میان مردم تقسیم میکردند.
حجتالاسلام نظری ابراز کرد: امتحانهای بزرگ دوران جوانی آیتالله العظمی امام خامنهای و زهد و اخلاص ایشان در سختترین شرایط، نشانههای آشکاری از تربیت الهی برای رهبری امت اسلامی است.
انتهای پیام. /











نظر شما